αμμουδιά

Μια βόλτα στην παραλία λίγα βήματα στην χρυσαφένια αμμουδιά τέσσερα αποτυπώματα που τα σβήνει το κύμα μετά από λίγο... Λίγα όμορφα λόγια καθισμένοι πάνω σε ένα βράχο που σκάει απαλά το κύμα ....δυο απλά λόγια αγάπης.. Λόγια από καρδιάς ένα απλό σ’αγαπω ένα απλό σε θέλω και όνειρα πολλά όνειρα...όνειρα για το ύστερα.... Για το αύριο... Για το τώρα.... ΑΚΟΥ... Άκου τι υπέροχη μουσική κάνει το κύμα όταν σκάει στην αμμουδιά και όταν επιστρέφει πάλι πίσω στην θάλασσα εκεί...εκεί από όπου γεννήθηκε.. Και εύχεσαι εκείνη την στιγμή να ήσουν ένας κόκκος από την αμμουδιά που θα σε έπαιρνε μαzι του το κύμα και θα σε ταξίδευε όπως ταξιδεύω την στιγμή που κοιτώ τα μάτια σου όταν σου λέω το πόσο σ'αγαπάω... Τότε σου έρχεται μια ιδέα να γράψουμε όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθει ο ένας για τον άλλον να τα βάλουμε μέσα σε μπουκάλια και να τα πετάξουμε στο κύμα... Να ταξιδέψουν στο άγνωστο. Ελπίζοντας πώς.... Πως κάποια μέρα πάλι μετά από χρόνια εμείς μαζί σε κάποια άλλη παραλία θα τα λάβουμε πίσω.... Εγώ... Εγώ δεν έγραψα πολλά μόνο πέντε λέξεις... Μια απλή πρόταση... Θα σε αγαπάω για πάντα..... Μόλις σφράγισα το μπουκάλι μου θέλησες να μάθεις τι έγραψα... Τότε σου είπα μονό μια φράση... Για ότι κι να μας συμβεί... Είναι η συνέχεια σε αυτό που γράφω μέσα... Τότε έκλεισες και εσύ το δικό σου... Ανταλλάξαμε μπουκάλια και φωνάζοντας δυνατά το σ'αγαπαω.. Τα πετάξαμε όσο ποιο μέσα μπορούσαμε... Μετά σε προσκάλεσα να κάτσουμε στην αμμουδιά και κοιτούσαμε από μακριά τα στόμια απο τα μπουκάλια να πλέουν διπλά διπλά... Τότε όπως το πεφταστέρι του ουρανού έτσι ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια σου... Όλο το βράδυ δεν ανταλλάξαμε κουβέντα ήταν σαν με το που σφραγίσαμε τα μπουκάλια μας να κλίστηκε μέσα τους και η μιλιά μας... Όλο το βράδυ ο αέρας δεν έπαψε να φυσάει... Το πρωί όταν ξύπνησα δεν σε βρήκα κοντά μου...έλειπες... Τρόμαξα... Σε είδα από το παράθυρο να αγναντεύεις το πέλαγος... Τότε γύρισες και μου είπες λες ο αέρας να πήγε μακριά τα μπουκάλια μας?

εγωισμός

Κακό πράγμα ο εγωισμός. Αλλά σώζεις την κατάσταση αν καταλάβεις ΠΡΕΠΕΙ να τον σπάσεις
Άρχισα πριν λίγο να σπάω τον εγωισμό μου με τον τρόπο του να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη σε κάποια άτομα που πραγματικά δεν τους αξίζανε να τους φερθώ έτσι .. Και αυτό γιατί... Γιατί τότε ήμουν υπό την επήρεια όχι κάποιας απαγορευμένης ουσίας.. αλλά υπό την επήρεια μια γυνής... Αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν πρέπει με ΤΙΠΟΤΑ να βάλεις στην άκρη μια φιλία... Μια παιδική φιλία για τον λόγο μιας άλλης που έχει προκύψει μετά... Και να ξέρεις πως όταν βρίσκεσαι μαζί της να νιώθει περιττός στην συζητήσει και στα σχέδια.. Αλλά το μονό που να τους ενδιαφέρει για εσένα είναι να είσαι δικός τους. .Ναι όσο και αν ακούγεται παράξενο εγώ ΝΑΙ εγώ το θεωρούσα φιλία και μάλιστα πολύ στενή μέχρι που η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν ότι βγήκα για καφέ με έναν άνθρωπο που έχει ζωτική σημασία, τον ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΟΥ. Το άτομο αυτό που μεγαλώσαμε μαζί που κάναμε τα πάντα μαζί....που όμως τον έκανα στην άκρη... Και τότε γύρισε η “στενή” φιλί μου και είπε ότι την είχα για καβάτζα.. Ε! αυτό είναι που με έκανε τούρκο…τους είχα δώσει τα πάντα (γιατί ήταν δυο άτομα) και τους πείραξε το ότι πήγα για καφέ με τον εχθρό τους γιατί έτσι πιστεύω ότι βλέπουν το άτομο αυτό... Το ξέρω ότι είναι λίγο εκτός αυτό σε σχέση με το blog...αλλά το γράφω ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα το διαβάσουν και τα δυο στρατόπεδα... Και να καταλάβουν τον λόγο που τους ζήτησα αυτήν την συγγνώμη