Άσπρο-Μαύρο

Άσπρο-Μαύρο… Ένας τελείως αταίριαστος συνδυασμός. Που όλως περίεργος ταιριάζουν απόλυτα… Με τον συνδυασμό του άσπρου και του μαύρου μου έρχονται πολλά στο μυαλό.. Ταξίδια, σχέσεις, χρώματα και αλλά πολλά…Ταξίδια… Από το μαύρο χρώμα της ασφάλτου που μας συνοδεύει σε κάθε μας ταξίδι . Και το άσπρο από τις είτε συνεχόμενες είτε διακεκομμένες γραμμές που υπάρχουν πάντοτε διπλά μας σε κάθε ταξίδι μας μικρό ή μεγάλο είναι αυτό. Σχέσεις γιατί… Όπως λέει και η φυσική τα ετερόνομα έλκονται, δυο διαφορετικοί άνθρωποι… Δυο τόσο διαφορετικά χρώματα. Το κάθε χρώμα συμβολίζει ένα άνθρωπο… το άσπρο τον ένα χαρακτήρα.. και το μαύρο τον άλλο χαρακτήρα… αλλά όταν ενωθούν ταιριάζουν τόσο υπέροχα.. Επίσης συμβολίζει τις καλές και τις άσχημες μέρες που μπορεί να περάσουμε μέσα σε μια σχέση….Επίσης μου έρχονται τα διάφορα χρώματα γιατί.… αν και ο συνδυασμός τους δεν μπορεί παρά μόνο να κινηθεί σε πολλούς χρωματισμούς του γκρι αλλά παρόλα αυτά. Είναι τόσο έντονα τα χρώματα αυτά που κοιτώντας τα.. νομίζεις ότι βλέπεις το ουράνιο τόξο.
Ρώτησα το Μαγικό κουτί μου… τι σου έρχεται όταν ακούς άσπρο μαύρο… Μου απάντησε : ΠΑΟΚ Έτσι απλά!

Moonlight Sonata

Θα ηθελα να σας πω οτι πριν αρχισετε να το διαβασετε το κειμενο αυτό ανοίξτε αυτόν τον σύνδεσμο σε ένα άλλο παράθυρο...http://www.youtube.com/watch?v=vQVeaIHWWck

Σκάσε μου είπες τώρα μιλάει η βροχή… Τότε σηκώθηκες και πήγες στο παράθυρο γύρισες με κοίταξες και δεν είπες τίποτα, το μόνο που κατάφερα να δω πριν γυρίσεις το βλέμμα σου και χαθεί στο μαύρο της νύχτας ήταν ένα δάκρυ, μόνο ένα δάκρυ… έκανες την κίνηση να το σκουπίσεις, δεν πρόλαβες γλίστρησε και έπεσε πάνω στην μπλούζα σου και εκεί χάθηκε… σε πλησίασα, σε άγγιξα στον ώμο… δεν γύρισες να με κοιτάξεις, σε έβλεπα… όμως έβλεπα τα ματιά σου να ψάχνουν να δικά μου στην αντανάκλαση που έκαναν τα πρόσωπα στο τζάμι… Έκατσα να σε κοιτάζω έτσι για αρκετή ώρα νόμιζα πως είχε παγώσει ο χρόνος… δεν ξέρω πόση ώρα κοιτούσα μέσα στα ματιά σου… Έβλεπα μέσα στα ματιά σου, έβλεπα μέσα από τα ματιά σου… τότε με το δάχτυλο σου πάνω στα χνότα μας που θόλωναν το τζάμι ζωγράφισες μισή καρδία έπιασα το δάχτυλο σου και συμπλήρωσα την άλλη μίση… τότε γύρισες και με κοίταξες στα ματιά ξανά μετά από πολύ ώρα… έδειχναν στεγνά… έδειχναν λες και το τελευταίο δάκρυ κύλισε πριν την σκηνή αυτή… Έμοιαζαν σαν να μην είχαν πλέον άλλα δάκρια… για να πέσουν από τα ματιά σου… Μου είπες Θα σε αγαπώ για πάντα αντίο. Τότε καθώς με φίλησες ένιωθα ότι σε εχανα.. ένιωθα ότι μου έπεφτες απο τα χεριά και δεν μπορούσα να κάνω κάτι… με το που ξεκόλλησαν τα χείλη μας δεν ξανάνιωσα την αναπνοή σου… Σε ξαναφίλησα μήπως και σου ξανά δώσω πίσω την ανάσα που σου πηρά.. δεν την δεχτικές… τότε κατέρρευσα μαζί σου στο πάτωμα… το επόμενο πρωί ξύπνησα κρατώντας σε στην αγκαλιά μου.. εσύ δεν ξύπνησες… Έφυγα δεν σε ξανά είδα δεν σε χαιρέτησα… το μόνο που έκανα ήταν να σου αλλάξω την μπλούζα σου… η μπλούζα σου είχε πάνω το τελευταίο σου δάκρυ… δεν την έπλυνα ποτέ αυτή την μπλούζα… την έχω στο συρτάρι σου μαζί με όλα τα ρούχα σου… ΑΝΤΙΟ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

Βόλτες

Ναι μου αρέσει να κάνω βόλτες. Μου αρέσει να μπαίνω μέσα στο αμάξι και να μπορώ να φτάνω μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι… Να βλέπω τα φώτα τις πόλης που στέκουν απέναντι σου άψυχα.. να κοιτάς ένα παγωμένο φως που έρχεται σε αντίθεση με τον δραστήριο άνθρωπο που την ίδια στιγμή που το φως παραμένει σταθερό. Ο άνθρωπος ζει, ερωτεύεται, γελαει, λυπάται.. κλαίει, αναπνέει, ελπίζει. Και εκεί ψιλά από όπου είμαι μου αρέσει να βγαίνω έξω και να μην νιώθω το κρύο που τρύπα μέχρι μέσα το κόκαλο. Αλλά εγώ να ζεσταίνομαι.. να ζεσταίνομαι από μέσα μου εκεί που όλη αυτή η ζεστή που παράγουν τα φώτα τις πόλης σου ζεσταίνουν την κάρδια…και το μονό που θέλω είναι να κλείνω τα μάτια μου και απλώς να γέρνω το κεφάλι μου και να κάνω όνειρα για το αύριο το αύριο που είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά.

αμμουδιά

Μια βόλτα στην παραλία λίγα βήματα στην χρυσαφένια αμμουδιά τέσσερα αποτυπώματα που τα σβήνει το κύμα μετά από λίγο... Λίγα όμορφα λόγια καθισμένοι πάνω σε ένα βράχο που σκάει απαλά το κύμα ....δυο απλά λόγια αγάπης.. Λόγια από καρδιάς ένα απλό σ’αγαπω ένα απλό σε θέλω και όνειρα πολλά όνειρα...όνειρα για το ύστερα.... Για το αύριο... Για το τώρα.... ΑΚΟΥ... Άκου τι υπέροχη μουσική κάνει το κύμα όταν σκάει στην αμμουδιά και όταν επιστρέφει πάλι πίσω στην θάλασσα εκεί...εκεί από όπου γεννήθηκε.. Και εύχεσαι εκείνη την στιγμή να ήσουν ένας κόκκος από την αμμουδιά που θα σε έπαιρνε μαzι του το κύμα και θα σε ταξίδευε όπως ταξιδεύω την στιγμή που κοιτώ τα μάτια σου όταν σου λέω το πόσο σ'αγαπάω... Τότε σου έρχεται μια ιδέα να γράψουμε όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθει ο ένας για τον άλλον να τα βάλουμε μέσα σε μπουκάλια και να τα πετάξουμε στο κύμα... Να ταξιδέψουν στο άγνωστο. Ελπίζοντας πώς.... Πως κάποια μέρα πάλι μετά από χρόνια εμείς μαζί σε κάποια άλλη παραλία θα τα λάβουμε πίσω.... Εγώ... Εγώ δεν έγραψα πολλά μόνο πέντε λέξεις... Μια απλή πρόταση... Θα σε αγαπάω για πάντα..... Μόλις σφράγισα το μπουκάλι μου θέλησες να μάθεις τι έγραψα... Τότε σου είπα μονό μια φράση... Για ότι κι να μας συμβεί... Είναι η συνέχεια σε αυτό που γράφω μέσα... Τότε έκλεισες και εσύ το δικό σου... Ανταλλάξαμε μπουκάλια και φωνάζοντας δυνατά το σ'αγαπαω.. Τα πετάξαμε όσο ποιο μέσα μπορούσαμε... Μετά σε προσκάλεσα να κάτσουμε στην αμμουδιά και κοιτούσαμε από μακριά τα στόμια απο τα μπουκάλια να πλέουν διπλά διπλά... Τότε όπως το πεφταστέρι του ουρανού έτσι ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια σου... Όλο το βράδυ δεν ανταλλάξαμε κουβέντα ήταν σαν με το που σφραγίσαμε τα μπουκάλια μας να κλίστηκε μέσα τους και η μιλιά μας... Όλο το βράδυ ο αέρας δεν έπαψε να φυσάει... Το πρωί όταν ξύπνησα δεν σε βρήκα κοντά μου...έλειπες... Τρόμαξα... Σε είδα από το παράθυρο να αγναντεύεις το πέλαγος... Τότε γύρισες και μου είπες λες ο αέρας να πήγε μακριά τα μπουκάλια μας?

εγωισμός

Κακό πράγμα ο εγωισμός. Αλλά σώζεις την κατάσταση αν καταλάβεις ΠΡΕΠΕΙ να τον σπάσεις
Άρχισα πριν λίγο να σπάω τον εγωισμό μου με τον τρόπο του να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη σε κάποια άτομα που πραγματικά δεν τους αξίζανε να τους φερθώ έτσι .. Και αυτό γιατί... Γιατί τότε ήμουν υπό την επήρεια όχι κάποιας απαγορευμένης ουσίας.. αλλά υπό την επήρεια μια γυνής... Αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν πρέπει με ΤΙΠΟΤΑ να βάλεις στην άκρη μια φιλία... Μια παιδική φιλία για τον λόγο μιας άλλης που έχει προκύψει μετά... Και να ξέρεις πως όταν βρίσκεσαι μαζί της να νιώθει περιττός στην συζητήσει και στα σχέδια.. Αλλά το μονό που να τους ενδιαφέρει για εσένα είναι να είσαι δικός τους. .Ναι όσο και αν ακούγεται παράξενο εγώ ΝΑΙ εγώ το θεωρούσα φιλία και μάλιστα πολύ στενή μέχρι που η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν ότι βγήκα για καφέ με έναν άνθρωπο που έχει ζωτική σημασία, τον ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΟΥ. Το άτομο αυτό που μεγαλώσαμε μαζί που κάναμε τα πάντα μαζί....που όμως τον έκανα στην άκρη... Και τότε γύρισε η “στενή” φιλί μου και είπε ότι την είχα για καβάτζα.. Ε! αυτό είναι που με έκανε τούρκο…τους είχα δώσει τα πάντα (γιατί ήταν δυο άτομα) και τους πείραξε το ότι πήγα για καφέ με τον εχθρό τους γιατί έτσι πιστεύω ότι βλέπουν το άτομο αυτό... Το ξέρω ότι είναι λίγο εκτός αυτό σε σχέση με το blog...αλλά το γράφω ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα το διαβάσουν και τα δυο στρατόπεδα... Και να καταλάβουν τον λόγο που τους ζήτησα αυτήν την συγγνώμη

Τι είναι ΕΡΩΤΑΣ?

Έρωτας για μένα είναι να ζεις την ζωής σου σε έργο με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο σου. Την δίκια σου πριγκίπισσα και τον δικό σου πρίγκιπα. Πάνω σε ένα ροζ σύννεφο που πετάνε συνεχεία γύρο σου πεταλούδες. Χωρίς να σε νοιάζει, αν θα αρέσουν οι σκηνές χωρίς να σε νοιάζει ο φωτισμός ,ο ήχος. Ένα θα ξέρεις που θα σε χαροποιεί θα έχεις κάνει εσύ το casting για τον πρωταγωνιστή σου.. Θα έχεις διαλέξει εσύ το άτομο αυτό που θα είναι διπλά σου σε κάθε σκηνή του έργου σου... θα είναι διπλά σου σε αυτό το έργο που θα λέγεται ζωή.

Το κακό στο όλο έργο είναι ότι δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις από την αρχή κάποια σκηνή που θα σε κάνει να πονέσεις για μια λάθος επιλογή δική σου ή του πρωταγωνιστή σου… Και ότι δεν θα υπάρχει το play το pause… Και δεν θα υπάρξει ξανά η επιλογή του να ξαναδείς την ταινία άμα τελειώσει...

"2"

Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την μονάδα…Έχουμε μια μέρα και μια νύκτα που συμπληρώνουν το 1 24ωρο... έχουμε το καλό και το κακό, το gin και το gian που και πάλι το ένα συμπληρώνει το άλλο και επιστρέφουμε στην μονάδα... σε μια σχέση χρειαζόμαστε έναν άντρα και μια γυναίκα που να αισθάνονται σαν ένα.... Στις σχέσεις όμως ο αριθμός που επικρατεί δεν είναι το έλα αλλά το Δυο…γιατί πιστεύω ότι όταν δυο άτομα είναι πραγματικά ερωτευμένοι που καταφέρνουν να γίνουν ένα…να γίνουν ένα σώμα, μια σκιά. Από την άλλη όμως…υπάρχουν και οι σχέσης που δεν πιστεύω ότι ο ένας έχει να δώσει στον άλλο κάτι… Διαβάζω από κατάστασης από παιδιά τις ηλικία 13-14 χρονών. στο facebook “"μωλακι μου σε αγαπάω και μου λείπεις”. Τι είναι για αυτήν την ηλικία ο ΕΡΩΤΑΣ? Είναι το να βρίσκονται για λίγες ώρες στο προαύλιο κάποιου σχολειού…να κάθονται για λίγο στα σκαλιά κάποιου μαγαζιού? Και το μόνο που να κάνουν είναι να λένε την λέξη σ’αγαπώ και να συμπεριφέρονται σαν δυο φίλοι που βρίσκονται απλώς μόνοι??? λέτε στα υποανάπτυκτα αυτά παιδιά να αναπτύσσεται και ο έρωτας τόσο εύκολα όσο και αυτά? όλα αυτά που εμείς ψάχναμε και ψάχνουμε ακόμα και τώρα μετά από διαφορές σχέσεις που νοιώθαμε σαν ένα με τον\την παρτενέρ μας, και που αισθανόμασταν ερωτευμένοι και όμως ποτέ να μην αισθανόμασταν πλήρεις από έρωτα. Λέτε όλα αυτά να γεννιούνται μαζί με την πρώτη τους σχέση? Λέτε ο πραγματικός έρωτας να γεννιέται στα 13?????